Ποδηλατάδα

Θέλω να μένω σε ένα μέρος με ποδήλατο.

Με ποδήλατο στην καθημερινή μου ζωή.

Να πηγαίνω στη δουλειά κάνοντας πετάλι.

Τις Κυριακές στα πάρκα να γυρνώ.

Να κάνω το γύρο μιας λίμνης με πετάλι.

Να ξεκινήσω και να μην σταματώ.

Μουσική για διάβασμα νο1

Αν είστε από αυτούς που αγαπάνε να ακούνε μουσική στις δημιουργικές τους ώρες ή τις ώρες εκείνες που χρειάζονται ένα ενισχυτικό συγκέντρωσης και αγαπάτε τα soundtracks, δοκιμάστε να ακούσετε το Blackheart του Thomas Bergesen. Κατά προτίμηση σε πλατφόρμα όπου πληρώνεται ο καλλιτέχνης.

Εγώ γνώρισα και αγάπησα αυτό το κομμάτι σε ένα amv σχετικό με το One Piece.

Το κομμάτι, απ’ όσο έχω καταλάβει δεν είναι από κάποιο παιχνίδι ή ταινία ή σειρά, αλλά έχει την αίσθηση soundtrack. Εγώ το ακούω και (εκτός από τις σκηνές του amv), το μυαλό μου δημιουργεί εικόνες περιπέτειας και τοπία… Κοιλάδες, βουνά, με θύελλες, με βράχια, αετούς, μαύρους απειλητικούς στρατούς, ηλιόλουστες πεδιάδες, πρωταγωνιστές να μάχονται τον εαυτό τους, πρωταγωνιστές να απολαμβάνουν τη θέα… και δε συμμαζεύεται!

Ιστοσελίδα του καλλιτέχνη: http://www.thomasbergersen.com/

Ιανουαρίου καταγραφή

Πέσανε πολλά μαζί.Αλλά την παλεύω. Ξεκουράστηκα μέσα στις γιορτές.

Καμιά φορά απογοητεύομαι λίγο με την προοπτική του επόμενου μήνα, αλλά το εξωτερικεύω για να μην αποκτήσει υπόσταση μέσα μου. Ένας μήνας περνάει γρήγορα.

Έμεινα μία βδομάδα χωρίς να μελετήσω την αγαπημένη μου ξένη γλώσσα και μου λείπει!
Αλλά πρέπει να συγκρατηθώ και να κάνω τις εργασίες μου. Και τα δύο είναι απαραίτητα για το μέλλον μου. Μόνο που το ένα με ξεκουράζει όσο με κουράζει. 🙂

Νιώθω την καρδιά μου ζεστή.

“I am human and therefore worth having around”

Το διάβασα κάπου. Αυτές οι αναρτήσεις πολλές φορές εκφράζουν αυτό ου δεν μπορώ να πω με λόγια.

Μπήκα να σημειώσω τη φράση του τίτλου και ξαναδιάβασα την προηγούμενη ανάρτηση.

Θυμόμουν ότι στεναχωριόμουν ήδη από μέσα Σεπτέμβρη, αλλά δε θυμόμουν ότι είχε προχωρήσει τόσο η κατάσταση. Ξέρω ότι ένιωθα να προσπαθώ πολύ τον Οκτώβρη, αλλά είχα ξεχάσει την στεναχώρια του Σεπτέμβρη. Μάλλον επειδή τη θεωρούσα φυσιολογική. Και σίγουρα επειδή δεν περίμενα πως θα εξελιχθεί έτσι η κατάσταση αργότερα και θα φτάσω σε σημείο να ανησυχώ όντως.

Πλέον έχω φτάσει ξανά στην ήρεμη κατάσταση του «μιλάω μόνο σε αυτόν που με αποδέχεται πλήρως και ας μην καταλαβαίνει». Να ναι καλά και ο μακρινός φίλος που καταλαβαίνει και συζητά όποτε μπορεί.

Με πονάει. Είναι μοναχική κατάσταση, παρόλο που στον πυρήνα μου δεν έχω μοναξιά.

Να περπατάω συνέχεια μόνη. Να μην μοιράζομαι μια κούπα τσάι. Να μαθαίνω μόνο ονλάιν αυτά που μάθαινα από τους συμπαίκτες. Να μην έχω συμπαίκτες. Να μη μοιράζομαι μια μπύρα, ένα γλυκό. Να μην επιδεικνύω (και καλά) το καινούργιο σάινι πόκεμον. Να κάθομαι απλά κοντά σε άνθρωπο που αγαπώ, που δίπλα του χαλαρώνω, που δε φοβάμαι να είμαι εγώ. Που δίπλα του ξεκουράζομαι. Να αγγίζω, να αγκαλιάζω τους ανθρώπους που έχω στην καρδιά μου.

Γιατί τους φαίνεται τόσο περίεργο που τους αγαπώ;

Αυτός που με πιστεύει (εκτός του πυρήνα μου) και ενώ του έκανε εντύπωση στην αρχή, αλλά δε φρικάρει, είναι ο μακρινός μου φίλος. Αυτός που δεν έχω δει καν από κοντά. Δεν ξέρω γιατί φρικάρουν οι υπόλοιποι. Προσπαθώ να βελτιώνομαι και να προσαρμόζομαι στον καθένα, αλλά ακόμα και με τις διαφορετικές προσεγγίσεις, πάλι χαμένη βγαίνω. Και δεν καταλαβαίνουν ότι όντως είμαι χαμένη. Εκτός αν όντως το καταλαβαίνουν και αδιαφορούν. Αλλά βασισμένη στην πρωτινή συμπεριφορά του καθενός, δεν αδιαφορούν. Αλλιώς δε θα τους θεωρούσα φίλους.

Πονάει. Και στεναχωριέμαι. Αλλά γεννηθήκαμε ελεύθεροι. Και προκειμένου να ζω, πρέπει να αποδέχομαι τους όρους. Με πληγώνει που μόνο αυτοί θέτουν τους όρους. Γιατί να μη θέτω κι εγώ; Γιατί να μην μπορώ να διαπραγματευτώ;

Είμαι τόσο ήσυχη αρχικά που ο καθένας με ταιριάζει στα καλούπια του; Όταν παύω να είμαι ήσυχη ή όταν κάνω το λάθος και ξεσπάω, γιατί δε μου συγχωρείται;

Αυτή η ζωή είναι μοναχική χωρίς τον Κύριο. Όλοι θα παραδεχτούν ότι η ζωή είναι μοναχική. Όμως σχεδόν όλοι όσους (θέλω να ) βάζω στη ζωή μου επιλέγουν τη μιζέρια και τη μοναξιά παρά να μου κάνουν παρέα. Οι ίδιοι άνθρωποι, αν αφού μου αρνηθούν (και επανειλημμένα) την παρουσία τους με δουν με τα μάτια τους χάλια, θα ξεβολευτούν για να μου παρασταθούν. Αν μετά από καιρό συζητάμε και πάρουν μια ιδέα από τι περνούσα τότε που με απέφευγαν, στεναχωριούνται. «Γιατί δεν είπες τίποτα;», είναι συχνή φράση σε αυτές τις καταστάσεις. Πώς να τους πω «μα δε σε έβλεπα. Δε μου μιλούσες. Με απέφευγες. Δεν ήθελες να χεις τίποτα μαζί μου. Προσπάθησα να σου πω. Στο είπα.» Δεν μπορώ να τους το πω. Να τους φορτώσω και αυτήν την ενοχή. Να τους ρίξω κι άλλο. Να τους χάσω από ενοχές και τύψεις.

Κι ακόμα κι αν είμαι καλά, κανείς δε με πιστεύει ότι όντως στεναχωριέμαι γι’ αυτούς όντως.

Και αν καταλαβαίνω ότι καμία όρεξη δεν έχουν να με ακούν να εκμυστηρεύομαι αυτά που με βαραίνουν ή αυτά που για να μην αρχίσουν να με βαραίνουν θέλω να τα βγάλω από μέσα μου, η ησυχία μου πάλι τους επιβαρύνει. Η ευθυμία μου, πάλι τους επιβαρύνει. Ο θυμός ή τους διασκεδάζει ή τους αποδιώχνει για τα καλά. Καμιά φορά και τα δύο.

Όλα τους επιβαρύνουν. Εγώ τους επιβαρύνω όπως και να φέρομαι. Και πάντα είναι «δικό τους θέμα» και δεν ξέρω τι έκανα λάθος και πώς να το διορθώσω και με τους ίδιους και με τους άλλους. Κυρίως με τους επόμενους, αφού συνήθως τα λάθη μου δεν τα συγχωρούν και απομακρύνονται.

Η ζωή είναι μοναχική χωρίς τον Κύριο. Αυτό το τετράμηνο τελειώνει και θα γυρίσω στο πριν. Με τρομάζει το πόσο βολικά έρχονται κάποια πράγματα εδώ και φοβάμαι μην αρχίσω και ριζώνω, αλλά στην τελική ο πυρήνας μου μένει ίδιος, τα προβλήματά μου μένουν ίδια όπου και να μαι. Σε αυτήν την ανάρτηση δε φαίνεται, αλλά ο πυρήνας μου αποτελείται από τρία πρόσωπα και γι’ αυτό δε νιώθω την υπαρξιακή μοναξιά που ένιωθα κάποτε. Η ζωή μου είναι συνυφασμένη με μια ακόμα και η πλήρης αποδοχή είναι άκρως απελευθερωτική.

Οι φίλοι μου όμως μου λείπουν. Και το θεωρώ φυσιολογικό. Αλλιώς δε θα ταν φίλοι μου.

Ασυνάρτητη ανάρτηση

Έκανα έναν καινούργιο φίλο πρόσφατα.

Βασικά δύο. Ανέλπιστα!

Τους τελευταίους δυο μήνες μαθαίνω ξανά τον εαυτό μου.
Πού είμαι; Πού πάω; Ποιους έχω γύρω μου; Πώς αντιδρώ; Ήμουν έτσι;
Ποιος είμαι στον πυρήνα μου;

Πλέον εκφράζομαι. Εκφράζω σκέψεις και συναισθήματα, ανοιχτά.
Λογίζομαι καμιά φορά ότι είναι λάθος μου και χάνω την ουσιαστική επαφή με το μέσα μου, επειδή εκφράζομαι. Τα θεωρώ λογισμούς αυτά, δεν τα δέχομαι.

Δεν ξέρω να φέρομαι μάλλον. Σε φίλους. Θεωρώ ότι έχω βελτιωθεί.
Αλλά δεν μπορώ να αποδιώξω την αίσθηση ότι δεν μπορώ να επηρεάσω ουσιαστικά τη ζωή κανενός. Δε θέλω να επέμβω στη ζωή κανενός. Θέλω να μη νιώθει κανείς μόνος του. Ειδικά οι άνθρωποι που αγαπώ. ούτε εγώ θέλω να νιώθω έτσι.

Απ’ ότι έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια, δεν έχω βρει την ισορροπία ανάμεσα στο τσίγκλισμα ή την ελαφριά κουβέντα προκειμένου να ξεχαστεί λίγο ο άλλος και το πρήξιμο. Αυτούς που ξέρω μακροχρόνια, κάτι καταλαβαίνω συνήθως. τους ελάχιστους άλλους τους οποίους δε γνωρίζω αρκετά, δεν έχω ιδέα από ένα σημείο και μετά πού βρίσκομαι και τι να κάνω μαζί τους.

Υπάρχει ένα κοινό μοτίβο σε όλους τους ανθρώπους που θεώρησα φίλους.
Αν δεν έχουν όρεξη ή λόγο να με δουν προτού επικοινωνήσω, όσο κι αν ζητάω παρέα, δεν… Προφανώς και γενικεύω και δεν ισχύει καθολικά. Αλλά ισχύει ακόμα και για τον πολύ φιλότιμο πρόσφατο φίλο μου. Σε όσους το συζητάω ανοιχτά, μου λέν είναι δικό τους θέμα. Πώς να το πιστέψω αυτό; Ξέρω ότι κι εγώ και οι κοντινοί μου είμαστε εσωστρεφείς, αλλά δεν μπορώ να μη βλέπω το μοτίβο.

Μία φίλη, σε περιστάσεις που προσπαθούσα να προτείνω τρόπους ώστε να βολεύει και τους δύο να ειδωθούμε, νόμιζε την ντάντευα. Και ενοχλούταν απίστευτα. Ο τωρινός φίλος δεν ξέρω τι νομίζει.

Να χαρακτηρίζεις κάποιον φίλο σου, είναι βαρύ. Για να γίνει κάποιος φίλος μου, από τη στιγμή που αισθάνομαι ασφαλής κοντά του, πρέπει να φέρομαι σαν να είναι ήδη. Ο χρόνος πλέον κυλάει αλλιώς. Δεν είμαι 16 πια.

Το αξιοπερίεργο είναι πως αν με δουν με τα μάτια τους όντως να μην είμαι καλά, εννοείται μου κάνουν παρέα και προσπαθούν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Γιατί προτού φτάσουμε εκεί δεν μπορώ να τους ξεκουνήσω, δεν καταλαβαίνω.

Δόξα τω Θεώ, πέρασα τέλεια το καλοκαίρι! Παίζει να μην έχω ξαναπεράσει τόσο καλά. Δόξα τω Θεώ, η μετάβαση έγινε τόσο καλά.

οι συγκάτοικοι νομίζουν καλοπερνάω ακόμα επειδή βγαίνω σε καθημερινή βάση για κάποιες ώρες. Αυτό που δεν ξέρουν είναι πως τις τελευταίες βδομάδες είμαι κυρίως μόνη μου. Ζήτημα αν βρίσκομαι με παρέα μία φορά τη βδομάδα. Αυτό είναι το πρώτο απόγευμα που κάθησα σπίτι χωρίς να βγω καθόλου. Κουράστηκα χτες – αν και το φχαριστήθηκα.

Ήταν μια ασυνάρτητη ανάρτηση.

Clannad the After Story – the end

So, let’s talk about Clannad’s end. Did you like it?

Spoiler alert! I am not going to hold back, so either keep reading responsibly or exit this post. 😉

So, I am not fond of the ending. It was disapponting for me. While i came to enjoy the After Story, when Ushio suddenly got sick, my feelings of discontent rushed back.
I made an effort to keep them at distance because it wouldn’t end like this, right? The energetic and lively kid will not suffer the same fate as her mother, right?

NO. She did. She did suffer the same fate. But why? Beats me. I understand that Nagisa was living on borrowed time. But that’s why she died. She tried hard to survive and did so until she gave birth. Congratulations, mama!

But why would Ushio suddenly get sick? She has been an energetic and healthy kid so far, no signs of weakness. Drama for the sake of drama.

Let me inform you though, that this is not what ruined the end (and thus the series) for me.

As Ushio is dying, her desperate father goes outside and cries out to anyone who will listen to save her.
All his feelings from the past till this moment, his pain, his love, anything he has ever felt pours out at this moment, engorged by his desperation; and he makes a wish:
Someone save her!

So, his wish comes true.
She is saved. Together with her dying father. And… her dead mother.
All of them saved.

I don’t know about you, but this was unrealistic in my eyes (always in the context of a fairytail). Too much of a happy ending.
In addition, it doesn’t make sense.
Ushio and Okazaki, were tranferred from the other world. That world consisted of two lives. It consisted of the energy of two lives.
Later, when Okazaki makes his wish, three lives are back, the two transferred from the other world and one more. This extra life, we know was already on borrowed time, she had already lived too much.

There is a surplus life.

I prefered the sad ending. It was dramatic and suited the series very well. The wish made true could also work in another concept. But this? this is too much of a let’s make everyone unrealistically happy ending.

Ugh…

What is important to you

Until that day, he had only sang for himself. But that was no longer true.

He had to start composing for thousands of people he had never even met before.
He bacame unable to compose music.
Because he had learned the grandeur of life, his shallowness and his insignificance.
The agency told him to take a vacation. And six months later, a boy he had met during the programm commited a huge crime that couldn’t be forgiven.
Everything fall appart from there.

The one who commited the crime was the one who said “Listening to your songs calms my heart. I can’t wait to listen to your new song soon!”, speakin more enthusiastically than the others.

He thought it was his fault. He thought he had taken away the boy’s reason to live by not singing.
He started singing again. He sang of the impossible and ideals, thinking the he would save those who waited for him. He himself didn’t have a clue why he was sing such words. But he continued to sing ignoring the doubts. The songs eventually deviated from ideals and evolved into echoes of a sick reality. Only realistic pain could be attained from the songs. The lyrocs didn’t make any sense. They contradicted each other.
Even then, he continued to sing, because he feared the loss of singing the most.

Then,

He resorted at the worst choice.

[syringes and a bruised arm are shown. News on TV are naming him as a suspect]

It was an unforgivable mistake.

No place was left for him after he commited the crime.

Do not lose track of what is important for you.

[Clannad After Story ep. 12]

Clannad the after story

Επιτέλους, αυτή η σειρά έγινε ενδιαφέρουσα!

Το επεισόδιο 8 ήταν καλό, το παρακολούθησα όλο. Όπως και τα επόμενα. Τώρα ξεκινώ το επ.12. Τα είδα μονοκοπανιά.

Πλέον δεν το βρίσκω μελοδραματικό. Μ’ αρέσει η εξέλιξή του. Ωριμάζει. Και ωριμάζει με φυσιολογικούς ρυθμούς, καθημερινά.

The day has finally come when i can say i like Clannad. Episode 8 was interesting, i liked it. I am now watching ep. 12. I haven’t skipped anything.

Okazaki is growing, daily. I like the man he is becoming. I hope the series continue to be interesting.

Εμπρός, πίσω!

Η πρώτη μου (νομίζω) ανάρτηση εδώ είχε να κάνει με τις συνεργάτιδές μου και την αίσθηση ότι μένω απ’ έξω.

Ε, αυτή η ανάρτηση είναι σχετική.

Την προηγούμενη βδομάδα βρεθήκαμε για την κοινή μας εργασία. Είχαμε δυο βδομάδες να βρεθούμε. Και αυτή τη φορά βρεθήκαμε νωρίς. Σκεφτόμουν να προτείνω μετά να πάμε να φάμε ή να πιούμε κάτι. Και το έκανα, πριν ξεκινήσουμε τη δουλειά.

Η Α. μου απάντησε. Δηλαδή, ξεκίνησε να μου απαντά ότι δεν ήξερε κατά πόσο ήταν εφικτό εκείνο το βράδυ, αλλά προτού ολοκληρώσει, κάτι μας απέσπασε την προσοχή, δε θυμάμαι τι. Λίγο αργότερα, η Α. ρώτησε ένα από τα άλλα κορίτσια για τη κοινή συνάντηση που λέγανε (μαζί με άλλους) να κάνουν εκείνη τη βραδιά, τι θα κάναν τελικά, αν μπορούσε να αργήσει κλπ. Αυτό μου έδωσε την απάντηση που δεν πρόλαβε να μου δώσει η Α. νωρίτερα. Και δεν με πείραξε. Και πιστεύω ότι η Α. γι’αυτό πήγε να κάνει τη συνεννόηση μπροστά μου, επειδή ξέρει ότι δε με ενοχλούν κάτι τέτοια.

Αυτό που με ενόχλησε και με πείραξε και με στεναχώρησε είναι ότι η Β. απάντησε στην Α. να της δώσει λίγο χρόνο να το δει και να της πει. Και τι εννοούσε να το δει; να γυρίσει στη Γ. και ψιθυριστά να το συζητήσουν. Ε, και αυτή η συμπεριφορά με πλήγωσε. Με στεναχώρησε. Μετά από μια ώρα, όντας και νηστική, με το ζόρυ συγκρατούσα τα δάκρυά μου.

Όποιος νομίζει ότι είμαι υπερβολική, δεν έχει και άδικο. Προς υπεράσπισή μου, η Β. ήταν από τις καλύτερες φίλες μου. Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα στο φετινό χειμώνα που συνειδητοποίησα ότι είμαι εκτός. Έξω από τη ζωή της δηλαδή. Δεν ξέρω αν κρίνω καθαρά, αλλά συνειδητοποίησα κάποια στιγμή ότι δεν κάνει προσπάθεια να βρεθούμε. Νομίζω ότι προχωρά στη ζωή της κι εγώ είμαι από αυτούς που περισσεύουν. Αν μη τι άλλο, με ξέρει αρκετά καλά ώστε να ξέρει πως δεν παρεξηγούμαι αν κανονίζουν μπροστά μου κάτι στο οποίο δεν είμαι προσκεκλημένη. Αυτό το ψιθύρισμα με τσάκισε.

Πλέον εγώ στη δουλειά μας δεν περνάω καλά. Απ’τη μια η προσωπική δουλειά που έκανα, δεν έχει αποτέλεσμα ωφέλιμο. Απεναντίας, συχνά βλέπω την επόμενη μέρα ότι μου χω κάνει ζημιά, έστω και μικρή. Ξέρω ότι πρέπει να δω τον σχετικό ειδικό. Απ’την άλλη, όχι απλά δεν έχω ενσωματωθεί στο σύνολο, έχω χάσει και τις φίλιες που είχα, χωρίς καν να ‘χω μαλώσει με κανέναν!

Αυτό το σκηνικό μου θύμισε την εφηβεία. Πολλές φορές γινόταν σχέδια μπροστά μου, χωρίς να υπάρχει σκοπός να συμμετέχω κι εγώ. Συνήθως γινόταν από αδιαφορία για την παρουσία μου. Ενίοτε για να σκάσω ή να ζηλέψω. Νόμιζα ότι τ’ άφησα πίσω μου αυτά. Με στεναχωρεί που τα ξαναβρίσκω μπροστά μου. Και πλέον είναι προσωπικό.

Δεν ξέρω τι κάνω που εμπνέει αυτήν τη συμπεριφορά. Πραγματικά νόμιζα ότι έχω βελτιωθεί και τα άφησα πίσω μου αυτά. Όντας στην ηλικία που είμαι, αρχίζει η μοναξιά να ριζώνει μέσα μου και με φοβίζει.

Χριστός Ανέστη!

Ξεκίνησα την τρίτη σεζόν από το bungou stray dogs!

Αυτή η σειρά μου αρέσει τόσο πολύ! Οι χαρακτήρες είναι ένας κι ένας!
Το ιστορικό τους προσεγμένο, η προσωπικότητά τους βαθιά, όχι επιφανειακή, όπως στις περισσότερες (δημοφιλείς) σειρές. Υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη στους χαρακτήρες. Υπάρχουν χαρακτήρες ιδιαίτερα αγαπητοί, ακόμα και αν δε συμφωνώ με τις πράξεις τους.

Πραγματικά, ακόμα κι αν δεν μου άρεζε η πλοκή, πάλι θα έβλεπα αυτή τη σειρά με συμπάθεια (το λιγότερο), μόνο και μόνο για τους χαρακτήρες της!